Γεια χαρά σε όλους. Αυτή τη φορά το παρακάναμε. Κι εγώ και τα παιδιά του site. Πάνε μήνες από την τελευταία φορά που τα είπαμε, ήμουν ακόμα στο Πεκίνο, αλλά συνέβησαν πολλά σε όλο αυτό το διάστημα…

Ξέρω ότι από εμένα περιμένετε άλλου είδους σκέψεις, αλλά εδώ και μία εβδομάδα, τα γεγονότα που έχουν συμβεί στην Ελλάδα, με κάνουν να λέω, «ποιο μπάσκετ;» και «ποιοι αγώνες;». Μιλάω προφανώς για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη και όσα έγιναν στις ελληνικές πόλεις από εκείνη τη στιγμή και μετά. Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω… Παρακολουθώ τα όσα γίνονται από τις τηλεοράσεις και το internet και έχω σοκαριστεί. Δεν μπορώ καν να φανταστώ τι σημαίνουν αυτά για όλους εσάς, που ζείτε στην Ελλάδα και καθημερινά έρχεστε σε επαφή με την κατάσταση αυτή. Να κατεβαίνεις από το σπίτι σου και να βλέπεις το διπλανό μαγαζί κατεστραμμένο. Να σκέφτεσαι ότι ένα 15χρονο παιδί δολοφονήθηκε στο κέντρο της Αθήνας… Από την πρώτη μέρα, οι άνθρωποι της ομάδας, από τον Μεσίνα μέχρι τον τελευταίο φροντιστή, όλοι, με ρωτάνε για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα. Τα ρωσικά κανάλια έχουν κάθε μέρα πρώτο θέμα πλάνα από τις διαδηλώσεις και τις καταστροφές στις ελληνικές πόλεις. Ούτε ειδικός είμαι, ούτε ανάλυση θέλω να κάνω από τη Ρωσία… Ούτε είναι αυτός ο ρόλος μου εξάλλου. Να ξέρετε μόνο, ότι η σκέψη μου είναι στην Ελλάδα και στην κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας.
 
Πάμε στα πιο πεζά θέματα τώρα…
 
Μετά το τέλος της καλοκαιρινής προετοιμασίας ο coach αποφάσισε ότι θα είμαι εκτός ομάδας στη Ρωσία κι έτσι η συμμετοχή μου στην ΤΣΣΚΑ θα περιοριζόταν μόνο στους ευρωπαϊκούς αγώνες. Κανείς παίκτης δεν θα ήταν ικανοποιημένος με μια τέτοια εξέλιξη. Να ξεκαθαρίσω ότι ο νόμος στη Ρωσία άλλαξε και κάθε ομάδα φέτος έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί μόνο 5 ξένους παίκτες στη δωδεκάδα, επιλέγοντας μέσα από ένα rotation έξι παικτών. Στην ΤΣΣΚΑ είμαστε 7 ξένοι. Ο Σίσκα, ο Λάνγκτον, ο Σμόντις, ο Λόρμπεκ, ο Πλάνινιτς, ο Μόρις κι εγώ. Ο Μεσίνα αποφάσισε να παίζουν οι έξι στο πρωτάθλημα κι εγώ στην Ευρώπη.
 
Οι αγώνες με το Μιλάνο Πανιώνιο ήταν μια νέα αρχή. Από τότε και μετά, οι συγκυρίες ήταν με το μέρος μου. Ο σοβαρός τραυματισμός του Χόλντεν μου άνοιξε το δρόμο για το ρωσικό πρωτάθλημα και ο Σμόντις ήταν αυτός που θα έπαιζε μόνο στην Ευρώπη. Μπορεί προσωπικά να ωφελήθηκα, αλλά είμαι πολύ στεναχωρημένος για τον J. Γνωριζόμαστε και κάνουμε παρέα από τότε που ήμασταν στην ΑΕΚ. Δεν είναι τυπικό αυτό που λέω. Έχω στενοχωρηθεί πάρα πολύ για τον τραυματισμό του και μακάρι να ήταν δυνατός μαζί μας, γιατί εκτός από εκπληκτικό παιδί, είναι ένας από τους σημαντικότερους παίκτες της ομάδας.
 
Κακά τα ψέματα, εγώ προσπάθησα να εκμεταλλευτώ την απουσία του J όσο περισσότερο γινόταν. Μπήκα, έπαιξα, πιστεύω ότι είχα καλή απόδοση και συνεχίζω. Δεν ξέρω τι θα γίνει μετά τα Χριστούγεννα, όταν θα επιστρέψει με το καλό ο Χόλντεν. Σκέφτομαι μόνο το τώρα. Το άσχημο με αυτόν τον κανονισμό είναι ότι ουσιαστικά έχουμε δύο ομάδες. Στη Ρωσία, πρέπει να παίζουν πάντα δύο Ρώσοι στην πεντάδα και όπως καταλαβαίνετε, άλλη ομάδα «κατεβαίνει» στην Euroleague και άλλη στο ρωσικό πρωτάθλημα.
 
Η ΤΣΣΚΑ έχει ξεκινήσει πολύ καλά και νομίζω ότι είναι αποτέλεσμα της προετοιμασίας. Ήταν ότι πιο δύσκολο και πιο επίπονο έχω κάνει στην καριέρα μου. Από την πρώτη μέρα μέχρι και τους αγώνες στην Αμερική, πραγματικά… μας βγήκε η πίστη. Είχαμε και τα ταξίδια ενδιάμεσα και μπορώ να πω ότι λιώσαμε στην προπόνηση. Και το θεωρώ λογικό. Από τη στιγμή που έφυγαν δύο τόσο σημαντικοί παίκτες όπως ο Θοδωρής και ο Άντερσεν, ήταν λογικό να επιμείνει ο Μεσίνα στην τακτική. Μας έκανε πολύ καλό η προετοιμασία κι ας κουραστήκαμε. Μας έδεσε και μας έκανε ομάδα. Όσο καιρό  ήμασταν στα βουνά βέβαια, δεν σας κρύβω ότι ήμουν εξαντλημένος, καθώς προερχόμουν από την προετοιμασία της Εθνικής και το Ολυμπιακό Τουρνουά. Πολύ μπάσκετ είχε το φετινό καλοκαίρι, αλλά άξιζε τον κόπο!
 
Στην Ευρώπη έχουμε μία ήττα, ενώ στην Ρωσία είμαστε αήττητοι. Τις τελευταίες εβδομάδες παίξαμε κατά σειρά με Ντιναμό και Χίμκι και κάναμε το δύο στα δύο. Η Ρωσία δεν είναι Ελλάδα ή Ισπανία, αλλά πιστέψτε με, πέρσι που χάσαμε από την Ντιναμό, υπήρχε αρκετή γκρίνια, για τα μέτρα της Ρωσίας πάντα.
 
Στην Euroleague τώρα, που φαντάζομαι ότι σας ενδιαφέρει και περισσότερο, έχουμε ξεκινήσει αρκετά καλά, αλλά η σεζόν είναι ακόμα στην αρχή. Το έχουμε πει πολλές φορές. Η Euroleague αρχίζει με το Top 16, καθώς μέχρι τότε οι περισσότερες ομάδες ψάχνονται.  Η ΤΣΣΚΑ όπως κάθε χρόνο έχει τον ίδιο στόχο. Να φτάσει στο Final 4 και να πάρει το κύπελλο. Φέτος θα είναι ακόμα πιο δύσκολο, καθώς όλοι θέλουν να κερδίσουν τον πρωταθλητή. Είμαστε η μοναδική ομάδα που έχει φτάσει σε έξι συνεχόμενα Final 4 και θέλουμε να τα κάνουνε επτά. Ο στόχος για φέτος λέγεται «Triple Crown» λοιπόν, καθώς πέρσι πήραμε το πρωτάθλημα και το Ευρωπαϊκό, αλλά χάσαμε το κύπελλο.
 
Σε ότι αφορά εμένα προσωπικά. Οποιοσδήποτε παίκτης σε καλή ηλικία (είμαι μόλις 25…) μαθαίνει ότι δεν θα παίζει στα μισά ματς και δεν υπολογίζεται από τον προπονητή του, είναι λογικό να απογοητεύεται. Ποτέ όμως δεν σκέφτηκα ότι όλα τελείωσαν και πρέπει να φύγω από τη Ρωσία. Με λύπη μου διάβασα ελληνικά μέσα που έγραφαν ότι είμαι τρελαμένος και ψάχνω ομάδα για να φύγω από την ΤΣΣΚΑ. Προφανώς και ήμουν στεναχωρημένος από την κατάσταση και προφανώς προβληματίστηκα, αλλά ως εκεί. 

 
Θέλω να γράψω κάτι και για τον ΠΣΑΚ και την απόφαση που πήραμε όλοι οι αθλητές της Εθνικής. Όλοι οι παίκτες θέλουμε να παίζουμε με την Εθνική. Όλοι αγαπάμε την Εθνική και ξέρουμε πόσο πολύ μας έχει βοηθήσει αυτή η ομάδα στην καριέρα μας. Κανείς μας δεν θέλει να απέχει από την Εθνική ομάδα. Αλλά παράλληλα δεν θέλουμε και να μας κοροϊδεύουν. Έχουμε ζητήσει κάποια πράγματα από την πολιτεία, μας έχουν βεβαιώσει ότι θα γίνουν και περιμένουμε επιτέλους να υλοποιηθούν. Το Eurobasket αργεί ακόμα, αλλά υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Μετά από δύο χρόνια «στασιμότητας» με την τέταρτη θέση στη Μαδρίτη και την πέμπτη στο Πεκίνο, πρέπει να εμφανιστούμε πιο φρέσκοι και να επιστρέψουμε στο βάθρο. Αυτή η ομάδα έχει το ταλέντο και την εμπειρία για να πετύχει πολλές επιτυχίες ακόμα. Δεν ξέρω ποιος θα είναι προπονητής μας. Δεν είναι δική μου δουλειά αυτή. Ο Γιαννάκης προσέφερε πάρα πολλά σε αυτήν την ομάδα και κανείς δεν μπορεί να το παραγνωρίσει αυτό.
 
Είμαστε κι εμείς, όπως κι εσείς, εν αναμονή του νέου προπονητή μας. Είμαι βέβαιος ότι, στο συγκεκριμένο τομέα, η Ομοσπονδία θα κάνει το καλύτερο.
 
Η ΤΣΣΚΑ μας έδωσε ρεπό μέσα στις γιορτές και ετοιμάζομαι να κάνω Χριστούγεννα με τους δικούς μου στη Θεσσαλονίκη. Το καλύτερο δώρο ήταν αυτό…
Να είστε όλοι καλά και να είστε σίγουροι ότι θα τα ξαναπούμε πολύ σύντομα.
 
Καλές γιορτές σε όλους
 
Νίκος

Γεια χαρά σε όλους!
Η αλήθεια είναι ότι το φανταζόμουν πολύ διαφορετικό το blog μετά τον προημιτελικό.. Τελικά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περιμέναμε κι εμείς κι εσείς, αλλά έτσι είναι το μπάσκετ. Ακούγεται κοινότυπο αυτό που λέω, αλλά δεν γίνεται πάντα να κερδίζεις με τον ίδιο τρόπο.
 

Τα καταφέραμε στο Βελιγράδι με την Γαλλία, τα καταφέραμε στην Ιαπωνία με την Αυστραλία, τα καταφέραμε και στη Μαδρίτη με την Κροατία και τη Σλοβενία, ενώ όταν σηκώθηκε για τρίποντο ο Βασίλης ήμασταν βέβαιοι ότι θα τα καταφέρναμε ακόμα μια φορά…
 
Δυστυχώς το σουτ βρήκε στεφάνι και τώρα ετοιμάζουμε βαλίτσες για Ελλάδα πολύ νωρίτερα απ’ ότι θέλαμε. Η γνώμη μου είναι πάντως, ότι ο προημιτελικός δεν κρίθηκε στο τελευταίο σουτ. Είναι η πρώτη φορά την τελευταία πενταετία, που η Εθνική χάνει έναν αγώνα από μια χειρότερη ομάδα κι αυτό είναι που μας πονάει περισσότερο.
 
Εμείς ήμασταν νευρικοί, χάσαμε τη συγκέντρωσή μας, κάναμε εύκολα λάθη και παράλληλα η Αργεντινή έβαλε περίπου 10 απίστευτα καλάθια, από αυτά που δεν μπαίνουν κάθε μέρα. Κι όμως, παρά το γεγονός ότι δεν πιάσαμε σπουδαία απόδοση, χάσαμε την πρόκριση στο τελευταίο σουτ. Βιώσαμε κι εμείς την ανάποδη  πλευρά του νομίσματος για πρώτη φορά και αυτός μας έχει στεναχωρήσει όλους. Νομίζω ότι και οι ίδιοι οι Αργεντίνοι ξέρουν ότι απέκλεισαν μια καλύτερη ομάδα και γι αυτό αντέδρασαν έτσι μετά το τέλος του αγώνα. Σαφώς και πρόκειται για μια μεγάλη ομάδα με παίκτες – ηγέτες, όμως το επαναλαμβάνω, η Εθνική μας ήταν καλύτερη σε όλους τους τομείς. Ο Τζινόμπιλι και ο Ντελφίνο έβαλαν κάποια σουτ εκτός…  λογικής και μπράβο τους, γιατί αυτή τους η ικανότητα τους κάνει τόσο σπουδαίους παίκτες. Εμείς, για μια ακόμη φορά, τα δώσαμε όλα και αυτό μας κάνει περήφανους, αλλά νομίζω ότι είχαμε τις ευκαιρίες  να «καθαρίσουμε» το συγκεκριμένο ματς πολύ νωρίτερα.
 
Στον ημιτελικό του 2005, οι Γάλλοι ήταν πέντε κλάσεις καλύτεροι από εμάς σε όλο τον αγώνα κι όμως στο τέλος εμείς πανηγυρίζαμε. Τώρα συνέβη το αντίθετο. Δεν πειράζει ή μάλλον πειράζει, αλλά συνεχίζουμε! Η μεγάλη ομάδα δείχνει πόσο πραγματικά μεγάλη είναι από τον τρόπο που διαχειρίζεται τις ήττες της. Στις νίκες, όλοι είναι χαρούμενοι και αισιόδοξοι. Στην αποτυχία είναι που πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι και να προχωρήσεις μπροστά. Αυτό θα κάνουμε κι εμείς!
 
Το χτεσινό βράδυ ήταν κάπως μοναχικό για όλους μας. Ο καθένας από εμάς προσπάθησε να καταλάβει τι έφταιξε και η ομάδα αποκλείστηκε από την τετράδα. Το κλίμα πάντως δεν αλλάζει. Είμαστε ενωμένοι και συνεχίζουμε μαζί. Και στα καλά και στα άσχημα.
Η 5η θέση είναι αποτυχία. Δεν πρέπει να κρυβόμαστε. Είχαμε ως στόχο το μετάλλιο και είμαι πεπεισμένος ότι μπορούσαμε να το κατακτήσουμε και να πανηγυρίζουμε μια ακόμη μεγάλη επιτυχία του ελληνικού μπάσκετ. Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα θέλαμε κι έτσι σήμερα επιστρέφουμε στην Ελλάδα.
 
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει απαραίτητη ξεκούραση καθώς η νέα αγωνιστική σεζόν πλησιάζει. Στις 3 Σεπτεμβρίου θα πάω με την ΤΣΣΚΑ στην Ιταλία για προετοιμασία και μέχρι τότε, ελπίζω να καταφέρω να ξεκουραστώ λίγες μέρες σε κάποια παραλία. Μακάρι βέβαια, να είχαμε λιγότερο χρόνο για ξεκούραση και σήμερα να κάναμε τα πλάνα για τον μεγάλο ημιτελικό με την Αμερική…  Αυτό είναι το μπάσκετ και ο αθλητισμός όμως. Άλλοτε κερδίζεις κι άλλοτε χάνεις. Εμείς είχαμε συνηθίσει στις νίκες και γι αυτό μας κακοφάνηκε τόσο πολύ η χθεσινή ήττα.
 
Τελειώνοντας και επειδή πρέπει να μαζευτούμε για την αναχώρηση, θέλω να σας  ευχαριστήσω όλους από καρδιάς για την αγάπη και τη συμπαράστασή σας. Θέλαμε όσο τίποτα να κερδίσουμε και να σας κάνουμε και πάλι περήφανους, αλλά δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Το ενδιαφέρον, οι συμβουλές και τα μηνύματά  σας κατά τη διάρκεια αυτού το διμήνου, από την έναρξη της προετοιμασίας μέχρι σήμερα, με έχουν  συγκινήσει πραγματικά. Λυπάμαι αν η περιπέτειά μας δεν έχει το φινάλε που όλοι ονειρευτήκαμε…
 
Να είστε όλοι καλά και θα τα λέμε μέσω του Superbasket σε όλη τη διάρκεια της σεζόν.
Νίκος

Καλησπέρα σε όλους!
Τα «εύκολα» ματς τελείωσαν σήμερα. Τώρα έχουμε μπροστά μας τρεις τελικούς και για να πάρουμε ένα μετάλλιο, πρέπει να κάνουμε δύο τεράστιες νίκες. Για να ανεβείς στο βάθρο ενός Ολυμπιακού τουρνουά, δεν γίνεται να κερδίζεις μόνο την Κίνα, την Αγκόλα και τη Γερμανία. Πρέπει να κερδίσεις και τους μεγάλους. Αργεντινή, Λιθουανία, Αμερική και Ισπανία είναι τέσσερις ομάδες – θρύλοι για το παγκόσμιο μπάσκετ κι εμείς είμαστε έτοιμοι να αποδείξουμε ότι δικαίως βρισκόμαστε αυτά τα χρόνια στην ελίτ.
 

Ο αγώνας με την Κίνα ήταν για εμάς μονόδρομος. Ούτε ήττα, ούτε επιλογή αντιπάλου. Όταν παίζεις μπάσκετ, μπαίνεις στο παρκέ για να κερδίσεις. Τουλάχιστον, εμείς έτσι έχουμε μάθει. Ξέρω ότι πολλοί είχαν ξεκινήσει τις συζητήσεις σχετικά με το αν προτιμάμε τη Λιθουανία, οπότε θα ήταν καλύτερα να χάναμε επίτηδες από την Κίνα, αλλά τέτοιες σκέψεις δεν υπήρχαν ποτέ στο μυαλό μας. Μπήκαμε από το πρώτο λεπτό δυνατά στον αγώνα και νομίζω ότι κάναμε την καλύτερη μας εμφάνιση μέχρι σήμερα στη διοργάνωση. Οι Κινέζοι ήταν φανερό ότι ήθελαν πολύ τη νίκη, όμως ήταν τέτοια η απόδοσή μας, που δεν τους αφήσαμε κανένα περιθώριο. Ειλικρινά νομίζω ότι όταν παίζουμε όπως σήμερα, δεν υπάρχουν πολλές ομάδες που να μπορούν να μας αντιμετωπίσουν. Βέβαια, για να λέμε την αλήθεια, το ζητούμενο πλέον δεν είναι να κάνουμε μεγάλες εμφανίσεις με Γερμανία, Αγκόλα και Κίνα, αλλά να πάρουμε μεγάλες νίκες με ομάδες όπως η Αργεντινή.
 
Μέχρι σήμερα, το τουρνουά είναι κάπως βαρετό, καθώς αν εξαιρέσουμε τη Ρωσία, καμία άλλη μεγάλη ομάδα δεν έχει μείνει εκτός, ενώ έλειψαν και οι μεγάλες εκπλήξεις. Αυτά  τελείωσαν. Οι Ολυμπιακοί «αρχίζουν» την Τετάρτη κι από τη στιγμή που εξασφαλίσαμε το μίνιμουμ του στόχου μας που ήταν η είσοδος στην οκτάδα, το μυαλό μας είναι στον μεγάλο προημιτελικό. Κερδίζουμε και προχωράμε, χάνουμε και κάνουμε τουρισμό. Τόσο απλά! Όπως έχω πει πολλές φορές, η ευκαιρία που έχουμε είναι πολύ μεγάλη για να την αφήσουμε να χαθεί. Πάμε να την αδράξουμε, να τα δώσουμε όλα και να περάσουμε στις τέσσερις καλύτερες ομάδες του κόσμου. Η Ελλάδα έχει πετύχει σχεδόν τα πάντα σε όλες τις διοργανώσεις, αλλά στους Ολυμπιακούς δεν έχουμε μπει ποτέ στην τετράδα. Ήρθε η ώρα!
Απέναντί μας θα βρούμε μια πραγματικά μεγάλη ομάδα. Η Αργεντινή εδώ και έξι χρόνια είναι κάθε φορά στο βάθρο και σίγουρα ο αγώνας μας θα είναι ντέρμπι. Ενώ στους υπόλοιπους τρεις προημιτελικούς, Ισπανία, Αμερική και Λιθουανία, είναι τα ξεκάθαρα φαβορί, στη δική μας αναμέτρηση, δεν υπάρχει φαβορί και αουτσάιντερ.
 
Καμιά φορά στον αθλητισμό τα πράγματα έρχονται περίεργα. Το 2004 παίξαμε και πάλι σε προημιτελικό με την Αργεντινή, μέσα στο ΟΑΚΑ και χάσαμε. Τέσσερα χρόνια μετά, έχουμε την ευκαιρία να πάρουμε τη ρεβάνς και αυτό το συναίσθημα κυριαρχεί ανάμεσα σε όλα τα μέλη της ομάδας. Η Αργεντινή έχει έξι πρωτοκλασάτους παίκτες ικανούς να κάνουν τη διαφορά σε κάθε ομάδα. Πριγκιόνι, Τζινόμπιλι, Ντελφίνο, Ομπέρτο, Σκόλα και Νοσιόνι, παίζουν μαζί πάρα πολλά χρόνια και έχουν κατακτήσει τα πάντα. Είναι μια σκληρή ομάδα, με πολύ ταλέντο που ξέρει να παίρνει το αποτέλεσμα που θέλει. Το μειονέκτημά τους είναι ότι δεν έχουν το βάθος που είχαν τα προηγούμενα χρόνια. Χέρμαν, Σκονοκίνι, Βολκοβίτσκι και Σάντσεθ ήταν παίκτες που έδιναν ποιότητα και βάθος στην ομάδα, ενώ φέτος αγωνίζονται με έξι ουσιαστικά παίκτες, ένα σημείο στο οποίο πρέπει να επικεντρώσουμε την προσοχή μας. Πιστεύω ότι τέτοιοι αγώνες θέλουν καρδιά. Πρέπει να είσαι δυνατός σωματικά και ψυχολογικά και να είσαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή. Το 2004 οι Αργεντίνοι ήταν πιο αποφασισμένοι από εμάς και μας κέρδισαν μέσα στο σπίτι μας. Τέσσερα χρόνια και δύο μετάλλια μετά, νομίζω ότι εμείς είμαστε πιο έτοιμοι από ποτέ.
 
Το καινούριο στοιχείο αυτής της ομάδας είναι ότι έμαθε να κερδίζει με μεγάλες διαφορές τους ασθενέστερους αντιπάλους της. Εκεί που παλιά κερδίζαμε με 10 πόντους χωρίς να παίζουμε μεγάλο μπάσκετ, τώρα προσπαθούμε να τρέξουμε όσο περισσότερο μπορούμε και να προσφέρουμε θέαμα. Η Αργεντινή όμως δεν είναι Αγκόλα.  Πρέπει να είμαστε στο 100% επί σαράντα λεπτά και να δείξουμε από την πρώτη φάση του αγώνα, ότι είμαστε εκεί για να πάρουμε τη μεγάλη πρόκριση. Είμαι βέβαιος ότι μπορούμε!
 
Αναφορικά με τα όσα συμβαίνουν στο Πεκίνο, θέλω ακόμα μια φορά να δώσω συγχαρητήρια στα παιδιά που κατέκτησαν τα μετάλλια χτες και να ξέρουν ότι μας έχουν κάνει όλους πολύ περήφανους. Χτες κάτσαμε όλοι παρέα και είδαμε τις προσπάθειες της Πηγής, ενώ σήμερα θα μαζευτούμε να δούμε τον Τσάτουμα και τον Ιακωβάκη. Δυστυχώς δεν έχουμε πάει να παρακολουθήσουμε κανέναν αγώνα έξω από το γήπεδο του μπάσκετ, γιατί το πρόγραμμά μας είναι φορτωμένο. Ο μόνος τρόπος να βρούμε χρόνο για τα υπόλοιπα αθλήματα, είναι να αποκλειστούμε από την Αργεντινή, οπότε… αφήστε το καλύτερα. Δεν ήρθαμε εδώ για την εμπειρία και τη συμμετοχή. Ήρθαμε για να ανεβούμε στο βάθρο.
Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για τις ευχές και τη συμπαράστασή σας. Είναι πάντα καλύτερο να περνάς τα γενέθλιά σου στο σπίτι σου, μαζί με τους δικούς σου, αλλά κι εδώ πρέπει να πω ότι πέρασα πολύ καλά. Τα παιδιά μου είχαν ετοιμάσει μια τούρτα και γενικά το κλίμα ήταν πολύ όμορφο. Η νίκη επί της Αργεντινής θα είναι το ωραιότερο δώρο…
Ραντεβού στον πρημιΤΕΛΙΚΟ!
Νίκος

Καλησπέρα σ’ όλους.
Σας ευχαριστώ πολύ για τα μηνύματα που μου στέλνετε. Εδώ στην Κίνα το internet είναι λίγο πολυτέλεια, αλλά επειδή έχουμε πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο να ξέρετε ότι διαβάζω τα πάντα και σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας. Ειλικρινά δεν περίμενα, ότι τόσοι πολλοί από σας μέσα στο κατακαλόκαιρο θα μου γράφατε τη γνώμη σας για όσα συμβαίνουν στο Πεκίνο. 

Εμείς περνάμε καλά, οι Ολυμπιακοί είναι μια αδιανόητη εμπειρία για όλους και πραγματικά νιώθουμε τυχεροί που είμαστε εδώ. Δυστυχώς, δεν έχω καταφέρει να πάω σε κάποιο άλλο στάδιο για να παρακολουθήσω κάποιο άθλημα, αλλά είδα τον Φελπς από την τηλεόραση και τρόμαξα. Ο τύπος είναι σ’ άλλο επίπεδο. Ελπίζω να καταφέρω να τον δω κι από κοντά.
 
Σήμερα, ήρθαν στο χωριό ο Κόμπι, ο ΛεΜπρον και ο Καρμέλο μόνο και μόνο για να δουν τον Φελπς. Γενικά, αν εξαιρέσουμε το πρόβλημα με το internet, το Ολυμπιακό Χωριό είναι τέλειο. Έχει όλες τις ανέσεις και είναι καταπράσινο, ενώ ο καιρός τις τελευταίες τρεις μέρες είναι πάρα πολύ καλός. Όλοι μας είμαστε εντυπωσιασμένοι με τις υποδομές των Κινέζων.
 
Στα αγωνιστικά τώρα. Μετά από δυο αγώνες, όπως όλοι ξέρετε έχουμε μια νίκη και μια ήττα και μπορεί πολλοί από σας να ανησυχήσατε με την εμφάνισή μας στην πρεμιέρα με την Ισπανία, αλλά η Εθνική είναι σε πολύ καλή κατάσταση, κι αυτό το εννοώ. Η απόδοσή μας κόντρα στη Γερμανία μόνο έκπληξη δεν ήταν για μένα. Κάναμε αυτό που σχεδιάζουμε όλο αυτό τον καιρό στις προπονήσεις και είχαμε κάνει πράξη κατά τη διάρκεια του Προολυμπιακού. Αυτή είναι η Εθνική και ο αγώνας με την Ισπανία είναι για όλους μας μια κακή παρένθεση. Το είχα πει και κατά τη διάρκεια του Ευρωμπάσκετ της Μαδρίτης μετά την ήττα από την Ισπανία, ότι θα τους ξαναβρούμε μπροστά μας. Το ίδιο σας λεω και τώρα. Τους Ισπανούς θα τους ξαναβρούμε, κι αυτή τη φορά δεν θα έχουμε το ίδιο πρόσωπο. Προφανώς και είναι μια πολύ μεγάλη ομάδα και πρέπει να κάνουμε ένα τέλειο παιχνίδι για να τους κερδίσουμε, αλλά είμαστε όλοι πεπεισμένοι ότι μπορούμε.
 
Δυστυχώς, η υπόλοιπη ελληνική ολυμπιακή αποστολή δεν τα έχει πάει καλά ως τώρα. Δεν μπορείς να φέρνεις πάντα μετάλλια κι αυτό είναι κάτι που μας στενοχωρεί όλους μας, γιατί ξέρουμε πόσο μεγάλη προσπάθεια έχουν καταβάλει τα παιδιά που είναι εδώ. Ειδικά τα παιδιά του πόλο, και τα αγόρια και τα κορίτσια έχουν αποδείξει ότι δικαίως βρίσκονται στην ελίτ και το μόνο που ζητούν είναι τη στήριξη και την αγάπη του κόσμου. Ξέρουμε ότι το βάρος πάνω μας είναι πολύ μεγάλο, καθώς η εθνική μπάσκετ είναι μια ομάδα που εδώ και 20 χρόνια μας έχει συνηθίσει όλους σε ανεπανάληπτες επιτυχίες. Θέλω να ξέρετε ότι θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας προκειμένου ο κύκλος των επιτυχιών να συνεχιστεί και να φτάσουμε σ’ ένα ολυμπιακό μετάλλιο που είναι το όνειρο όλων μας.
 
Σε λίγες ώρες παίζουμε με την Αμερική. Είναι ένας αγώνας που κατά τη γνώμη μου δεν έχει βαθμολογική σημασία και για τους Αμερικάνους έχει το χαρακτήρα του τελικού. Ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε. Ο στόχος μας είναι να περάσουμε στην τετράδα. Τότε, ένας ενδεχόμενος αγώνας με την Αμερική θα έχει χαρακτήρα τελικού. Ο αυριανός είναι ένας μεγάλος αγώνας αλλά μια αποτυχία δεν αλλάζει τίποτα για μας. Θέλουμε να κερδίσουμε Αγκόλα και Κίνα και να προκριθούμε στις οχτώ κορυφαίες ομάδες του κόσμου. Ξέρουμε ότι οι Αμερικάνοι ζουν και αναπνέουν με το μυαλό τους στην εκδίκηση, αλλά για μας τα πράγματα δεν είναι έτσι και δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Το έχω πει και θα το ξαναπώ. Από τη στιγμή που τελειώνει η φάση των ομίλων, η ομάδα έχει τρεις τελικούς. Τότε ναι θα κάνουμε τα πάντα για να τους κερδίσουμε όλους.
 
Επειδή πολλοί ρωτάτε πως περνάμε τις ώρες μας στο Ολυμπιακό Χωριό, η απάντηση είναι μια. Τάβλι, τάβλι, τάβλι. Κάναμε μια προσπάθεια με τον Βασίλη να παίξουμε μπιλιάρδο, αλλά η τσόχα ήταν σε τραγική κατάσταση. Δυστυχώς, κανείς μας δεν έχει play station, ενώ λείπει και ο Μιχάλης (σ.σ. Κακιούζης) με την ανεξάντλητη ταινιοθήκη του. Οπότε, τάβλι και πάλι τάβλι.
 
Αυτά από το Πεκίνο, ελπίζω να είστε όλοι καλά και θα επικοινωνήσω μαζί σας όσο πιο σύντομα γίνεται. Είπαμε, το internet δεν είναι ότι πιο εύκολο εδώ πέρα.
 
Ευτυχώς αύριο θα ξυπνήσουμε αργά και θα έχουμε έναν αγώνα στα πρώτυτα των αγώνων που έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια στην Ευρώπη.
 
Νίκος

Γεια σας και πάλι. Σας γράφω από το Ολυμπιακό χωριό λίγες μόνο ώρες πριν την πρεμιέρα του τουρνουά με την Ισπανία και πρέπει να πω ότι αυτό που ζούμε εδώ και λίγες ώρες δεν περιγράφεται με λόγια. Η τελετή έναρξης, όπως τουλάχιστον τη ζήσαμε εμείς, ήταν εντυπωσιακή και μπορεί να κουραστήκαμε λίγο, καθώς φύγαμε από το χωριό στις 5 και μπήκαμε στο γήπεδο στις 11, αλλά πραγματικά η ατμόσφαιρα ήταν φανταστική. Ήμασταν όλοι με μια κάμερα στο χέρι και προσπαθούσαμε να «τραβήξουμε» όσες περισσότερες σκηνές από την τελετή γινόταν, αλλά και πάλι είδαμε ελάχιστα… 
 
Περιμέναμε για ώρες έξω από το στάδιο, μέχρι να ξεκινήσει η παρέλαση των αθλητών κι έτσι είδαμε πολύ λίγα από το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της τελετής, αλλά μείναμε όλοι εντυπωσιασμένοι. Οι Κινέζοι έχουν κάνει τρομερή δουλειά σε επίπεδο υποδομών και νομίζω ότι φάνηκε από τα πλάνα της περίφημης «Χελιδονοφωλιάς». Τα πυροτεχνήματα ήταν εξωπραγματικά, ενώ ο συγχρονισμός των χορευτών και των υπόλοιπων καλλιτεχνών που πήραν μέρος στην τελετή ήταν εκπληκτικός. Τι άλλο να σας πω για την τελετή;;; Άλλο να το βλέπεις από την τηλεόραση και άλλο να το ζεις μέσα στο στάδιο… Όταν η ελληνική αποστολή μπήκε μέσα στο στάδιο, η αντίδραση του κόσμου ήταν πάρα πολύ ζεστή. Εντάξει, δεν ήταν όπως στην Ελλάδα πριν από τέσσερα χρόνια, αλλά και πάλι ήταν ένα μοναδικό συναίσθημα. Το κακό με το να μπαίνεις πρώτος στο γήπεδο, είναι ότι μετά πρέπει να περιμένεις άλλες 203 χώρες να παρελάσουν μετά από εσένα! Δεν πειράζει. Άξιζε η αναμονή. Ο τρόπος με τον οποίο άναψε η φλόγα, ήταν εντυπωσιακός και μείναμε με το στόμα ανοιχτό βλέποντας τον Κινέζο αθλητή που πετούσε πάνω από το στάδιο. Με τα υπόλοιπα παιδιά της ελληνική αποστολής μιλούσαμε όλη την ώρα, κατά τη διάρκεια της τελετής, σχολιάζοντας ό,τι συνέβαινε στο στάδιο. Ήταν μια τρομερή εμπειρία και νοιώθουμε ευλογημένοι που τη ζήσαμε, αλλά πλέον όλοι κοιτάμε μπροστά. Στο Πεκίνο ήρθαμε να παίξουμε μπάσκετ καθ είμαστε αποφασισμένοι να το κάνουμε με τον καλύτερο τρόπο.
 
Πάμε μπάσκετ λοιπόν!
 
Σε λίγες ώρες έχουμε τον αγώνα με την Ισπανία και όλοι έχουμε το μυαλό μας στραμμένο στο παρκέ. Με τους Ισπανούς έχουμε συναντηθεί δύο φορές την τελευταία διετία και χάσαμε και τις δύο. Ξέρω ότι πολλοί μιλούν για εκδίκηση, αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Είναι ένα μεγάλο παιχνίδι, ένα κλασικό ευρωπαϊκό ντέρμπι και όποιος επικρατήσει, αποκτά σημαντικό ψυχολογικό και βαθμολογικό προβάδισμα, αλλά μέχρι εκεί. Ούτε το χρυσό θα πάρουμε αν κερδίσουμε, ούτε θα αποκλειστούμε αν χάσουμε. Εμείς ξέρουμε τι θέλουμε και έχουμε αποδείξει ότι ξέρουμε να παίρνουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε. Η αρχή ενός τουρνουά είναι πάντα πολύ σημαντική και η Εθνική μας είναι αποφασισμένη να μπει δυνατά στους Ολυμπιακούς. Στην Ελλάδα, πολλοί μας έχουν ήδη ανεβάσει στο βάθρο, αλλά έχουμε δρόμο ακόμα. Τίποτα δεν είναι εύκολο και τίποτα δεν σου χαρίζεται σε τέτοιες διοργανώσεις. Ακόμα και το Ιράν ή η Αγκόλα που θεωρούνται πιο αδύναμες ομάδες είναι ικανές για εκπλήξεις και θα το δείτε κι εσείς στη διάρκεια των αγώνων. Πριν από δύο εβδομάδες, μέσα από το blog είχα πει ότι έχουμε μπροστά μας μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για να την αφήσουμε να πάει χαμένη. Το ίδιο λέω και τώρα! Από την αρχή της προετοιμασίας, θέσαμε ένα στόχο. Να προκριθούμε στους Αγώνες και να πάμε όσο πιο ψηλά γίνεται. Είμαστε εδώ λοιπόν και είμαστε έτοιμοι να τα δώσουμε όλα. Ελπίζω να είστε μαζί μας και στα καλά και στα δύσκολα. Τόσα χρόνια εξάλλου, δεν μας έχετε αφήσει ποτέ μόνους μας…
 
Αυτά για την ώρα. Το internet στο Ολυμπιακό χωριό είναι δυστυχώς… πολυτέλεια, καθώς ο μόνος που έχει, είναι ο φυσιοθεραπευτής κι έτσι όλοι κάνουμε συνεχείς εφόδους στο δωμάτιο του! Κατά τ’ άλλα, όπως τα ξέρετε. Πολλή ζέστη κι ακόμα περισσότερη υγρασία. Τα γήπεδα πάντως είναι εκπληκτικά.
 
Σας αφήνω γιατί πρέπει να κοιμηθούμε κι ο Βασίλης δεν με αφήνει σε ησυχία…
 
Να είστε όλοι καλά και θα τα πούμε πολύ σύντομα. Αρκεί να βρούμε μια άκρη με το internet δηλαδή…
 
Νίκος

Γεια χαρά σε όλους! Ο σημερινός αγώνας ήταν η πρώτη νοκ-άουτ αναμέτρηση γι’ αυτό το καλοκαίρι και ελπίζω όχι η τελευταία. Η αλήθεια είναι ότι ο αγώνας τελείωσε νωρίς. Από το πρώτο δεκάλεπτο καταλάβαμε ότι η Νέα Ζηλανδία δεν μπορεί να σταθεί απέναντί μας. Μπήκαμε δυνατά από την αρχή και πήραμε τον έλεγχο του αγώνα. Το γεγονός αυτό ίσως μας αποπροσανατόλισε κάπως και γι’ αυτό η απόδοσή μας έπεσε στη συνέχεια.

Το θετικό είναι ότι καταφέραμε να κερδίσουμε πολύ άνετα και μάλιστα με διαφορά 27 πόντων, χωρίς να «πιάσουμε» σπουδαία απόδοση. Και ο λόγος είναι ότι φέτος, σε σχέση με όλες τις άλλες διοργανώσεις. Μπαίνουμε πολύ δυνατά από το πρώτο λεπτό και δεν αφήνουμε τους αντιπάλους μας να κάνουν σε κανένα σημείο του αγώνα το παιχνίδι τους.
 
Για να είμαι ειλικρινής, σήμερα, δεν μας απασχόλησε τόσο το θεαματικό μπάσκετ, όσο η νίκη. Έχουμε μπροστά μας τον κρισιμότερο αγώνα της διοργάνωσης, απέναντι στο Πουέρτο Ρίκο και θέλαμε να μείνουμε φρέσκοι. Η ομάδα έκανε το απαραίτητο σε τέτοιες διοργανώσεις rotation και πλέον πάμε για τον.. .τελικό με το Πουέρτο Ρίκο.
 
Ξέρουμε τους αντιπάλους μας και ξέρουμε ότι είμαστε το φαβορί για τη νίκη – πρόκριση. Αυτήν την ανωτερότητά μας όμως πρέπει να την αποδείξουμε και μέσα στο παρκέ. Το Πουέρτο Ρίκο μόνο κακή ομάδα δεν είναι. Έχει παιχνίδι και μέσα και έξω από το καλάθι και έχει παίκτες που μπορούν ν κάνουν το κάτι παραπάνω. Ο Αρόγιο είναι ένας εκπληκτικός παίκτης που βάζει σουτ εκτός… λογικής, ενώ ο Σαντιάγκο «γεμίζει» τη ρακέτα με τον όγκο του. Πολύ καλό τουρνουά έχει κάνει και ο Καρμέλο Λι, ενώ εμένα μ’ αρέσει πολύ και το τεσσάρι της ομάδας, ο Σάντσεθ.
 
Έχουμε δύο ευκαιρίες για την πρόκριση στο Πεκίνο, αλλά όλοι μας θέλουμε να τελειώνουμε από αύριο! Ελπίζω ότι ο κόσμος θα γεμίσει και πάλι το γήπεδο και θα δημιουργήσει αυτήν την εκπληκτική ατμόσφαιρα που μας δίνει φτερά.
 
Α να επισημάνω και κάτι αρνητικό από την αναμέτρηση. Μετά από αρκετούς αγώνες, δεν καταφέραμε να βρούμε λύσεις απέναντι στη ζώνη. Μπλοκάραμε, δεν είχαμε καλή κυκλοφορία και γενικά δείξαμε ένα πρόσωπο που πρέπει να αποφεύγουμε στους αγώνες. Θα δουλέψουμε πολύ αύριο σ’ αυτόν τον τομέα, γιατί ξέρουμε ότι οι Πορτορικάνοι, ειδικά όταν έχουν μέσα στο γήπεδο τον Ράμος, θα καταφύγουν πολλές φορές στη ζώνη.

Επειδή πολύς λόγος έγινε για τη Χάκα, τον παραδοσιακό χορό των νεοζηλανδών, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι ο χορός τους ούτε προσβλητικός είναι, ούτε επιθετικός προς τους αντιπάλους. Ελάχιστοι δεν το κατάλαβαν, αλλά πραγματικά είμαι πολύ χαρούμενος που στο τέλος όλο το γήπεδο χειροκρότησε τόσο ζεστά τους παίκτες της Νέας Ζηλανδίας. Για τον ίδιο λόγο κι εμείς, σταματήσαμε την προθέρμανση και τους τιμήσαμε.  
Αυτά τα ολίγα για σήμερα, γιατί πρέπει να κοιμηθούμε και λίγο.
 
Τα λέμε αύριο στις 9.30 στο ΟΑΚΑ!!!
Νίκος

 

Πάμε τώρα στα καινούρια… Απέχουμε λίγες μόνο ώρες από το πρώτο τζάμπολ του ΠροΟλυμπιακού τουρνουά και όλοι είμαστε ανυπόμονοι γι’ αυτό. Είναι μια τεράστια πρόκληση οι Ολυμπιακοί Αγώνες και μην ξεχνάμε, ότι μπορεί η Εθνική μπάσκετ να έχει τεράστιες επιτυχίες στην ιστορία της, αλλά σε Ολυμπιακούς Αγώνες έχει προκριθεί μόνο μία φορά, το 1996, ενώ το 2004, συμμετείχαμε ως διοργανώτρια χώρα. Το κίνητρο λοιπόν, για όλους μας, είναι τεράστιο.
 
Το γεγονός ότι η διοργάνωση γίνεται στην Αθήνα, σαφώς και είναι πολύ μεγάλο πλεονέκτημα για εμάς. Από τη μία, γλιτώνουμε την ταλαιπωρία ενός ταξιδιού και από την άλλη, θα έχουμε μαζί μας χιλιάδες Έλληνες φιλάθλους σε κάθε αγώνα. Τελευταία φορά, σε μεγάλη διοργάνωση, που παίξαμε εντός έδρας ήταν το 2004 και η ατμόσφαιρα εκείνη έχει λείψει σε όλους μας. Ελπίζω να σας έχουμε λείψει κι εμείς… Είναι περιττό να αναφέρω ότι πρώτος στόχος είναι η πρόκριση στους Ολυμπιακούς. Θέλουμε να είμαστε εκεί και θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να το πετύχουμε. Ξέρω ότι πολλοί από εσάς περιμένετε να δείτε γρήγορο και θεαματικό μπάσκετ από την Εθνική, αλλά στην παρούσα φάση, το ζήτημα είναι να βρεθούμε στην πρώτη τριάδα κι ας παίζουμε και μέτρια. Στο Ακρόπολις είχαμε κάποια διαστήματα που παίξαμε γρήγορο και θεαματικό μπάσκετ και ξέρουμε πόσο αρέσει αυτό στους φιλάθλους, αλλά στις μεγάλες διοργανώσεις το ζητούμενο πάντα είναι οι νίκες.
 
Δώσαμε πέντε φιλικά σε έξι μέρες και κερδίσαμε σε όλα, γεγονός που σίγουρα αύξησε τις προσδοκίες του κόσμου, αλλά τόνωσε και τη δική μας αυτοπεποίθηση. Η αλήθεια είναι ότι κουραστήκαμε με τους συνεχείς αγώνες και το ταξίδι στο Μπάμπεργκ, αλλά αυτά τα φιλικά είναι πάντα εξαιρετικά χρήσιμα για να δει κάποιος τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα μιας ομάδας. Ο τρόπος παιχνιδιού μας θα είναι λίγο διαφοροποιημένος σε σχέση με τις προηγούμενες διοργανώσεις που συμμετείχε αυτή η Εθνική και αυτό είναι λογικό καθώς για πρώτη φορά υπάρχουν τόσες αλλαγές και νέα πρόσωπα στην ομάδα. Θα προσπαθήσουμε να παίξουμε πιο γρήγορα στην επίθεση με περισσότερη κίνηση, έχοντας όμως έμφαση πάντα στην πιεστική άμυνα που μας δίνει πλεονέκτημα για εύκολο ριμπάουντ και καλάθια στον αιφνιδιασμό. Στο Ακρόπολις ήταν αρκετές οι φάσεις που η ομάδα έτρεξε, κάτι που την κάνει πιο ελκυστική και κυρίως περισσότερο αποτελεσματική.
 
Η φετινή ομάδα έχει πολλά νέα πρόσωπα και η παρουσία τους στην ομάδα έκανε καλό σε όλους μας. Τα παιδιά ήρθαν με τρομερή όρεξη και ενέργεια και πραγματικά έδωσαν ένα ξεχωριστό στοιχείο στην ομάδα. Τόσα χρόνια είχαμε μάθει να είμαστε, πάνω κάτω, οι ίδιοι παίκτες και στην προετοιμασία και στα τουρνουά και κατά μία έννοια, η παρέα «έσπασε», καθώς έλειπαν παιδιά με τα οποία είχαμε ζήσει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια. Η ανανέωση όμως, είναι απαραίτητη σε κάθε ομάδα, όσο κι αν μας ξενίζει αρχικά. Θα συμβεί για όλους μας κάποια στιγμή και θα έρθουν κάποιοι νέοι παίκτες στη θέση μας.
 
Θέλω να πω και δυο λόγια για τους «παλιούς» που δεν είναι φέτος μαζί μας. Ο Μιχάλης, ο Νίκος, ο Λάζαρος και ο Δήμος έχουν προσφέρει πάρα πολλά στην Εθνική και έχουν το δικό τους μεγάλο μερίδιο στις επιτυχίες της ομάδας τα τελευταία χρόνια. Για όλους μας ήταν περίεργο να ζούμε και να προπονούμαστε χωρίς αυτούς, αλλά το ξαναλέω, αυτή είναι η πορεία κάθε ομάδας. Κάποιοι, για διάφορους λόγους φέυγουν και κάποιοι άλλοι έρχονται να τους αντικαταστήσουν. Είπα πριν, ότι έρχεται κάποιος νεότερος στη θέση του «παλιού», αλλά αν σκεφτείτε ότι ο Γιάννης ο Καλαμπόκης είναι έξι χρόνια μεγαλύτερος μου, καταλαβαίνετε ότι η Εθνική δεν έχει ηλικιακά όρια συμμετοχής. Ευτυχώς για όλους μας…
 
Όταν «κατεβαίναμε» από το Καρπενήσι με το πούλμαν συνειδητοποίησα ότι την επόμενη χρονιά θα είμαι ο μοναδικός από τους διεθνείς που θα αγωνίζομαι στο εξωτερικό… Ε, νομοτελειακά λοιπόν, θα γυρίσω κι εγώ κάποια στιγμή! Πέρα από την πλάκα, το γεγονός ότι οι μεγάλοι Έλληνες παίκτες, όπως ο Θοδωρής και ο Αντώνης, επιστρέφουν στην Ελλάδα δείχνει πόσο έχει ανέβει το επίπεδο, όχι της Α1 δυστυχώς, αλλά του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού. Είναι δύο ομάδες που προσφέρουν πλέον, όλα όσα ζητά ένας επαγγελματίας αθλητής. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σ’ αυτό το επίπεδο εδώ και χρόνια, ενώ ο Ολυμπιακός με τις κινήσεις του, δείχνει πόσο διψασμένος επιστρέφει στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Είναι τυχεροί οι Έλληνες φίλαθλοι που θα απολαμβάνουν αυτές τις δύο ομάδες.
 
Αυτά για την ώρα…
 
Τα υπόλοιπα μετά τον αγώνα με τον Λίβανο… Αποφασίσαμε με τα παιδιά του SuperBasket να τα «λέμε» σχεδόν κάθε μέρα μετά τους αγώνες της Εθνικής, οπότε η επικοινωνία μας θα είναι πιο συχνή από ποτέ.
 
Σας περιμένω στο γήπεδο
Νίκος