Μαγκιά είναι να γίνεις, όχι να δώσεις γροθιά...



Ο Μιχάλης Στεφάνου γράφει για τον Ολυμπιακό που δεν είναι καλά, για τις δύσκολες τελευταίες μέρες στο ΣΕΦ, για τον Σπανούλη, τον Σφαιρόπουλο και την ανάγκη να θυμηθούν οι Πειραιώτες από τι είναι φτιαγμένοι.
 
Ο Ολυμπιακός πέταξε για την Πόλη παίρνοντας μαζί του μπόλικες σκοτούρες. Το ξέρουν οι ερυθρόλευκοι ότι δεν είναι στα πάνω τους. Δεν παίζουν καλά, δεν νιώθουν καλά, δεν σκέφτονται καλά κι έχουν έναν ηγέτη που ακόμη δεν είναι εντελώς καλά*. Το αν, πότε και με ποιον τρόπο θα συνέλθουν σίγουρα δεν μπορεί κανείς να το προβλέψει, όμως ακόμα πιο...σίγουρα δεν μπορεί κανείς να το αποκλείσει ότι θα συμβεί. Ίσως η αντίδραση έρθει κόντρα στη Φενέρ, εκεί που -κακά τα ψέματα- δεν το περιμένει κανείς. Ίσως πάλι και όχι. Το βέβαιο είναι ότι νωρίς νωρίς η ομάδα του Πειραιά αντιμετωπίζει μια πολύ γνώριμη κατάσταση. Με έντονη κριτική και γκρίνια στην καλύτερη, μηδενισμό, απαξίωση και ισοπέδωση στη χειρότερη. Μαθημένα τα βουνά στα χιόνια... 
 
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η προσπάθεια για έναν πιο γρήγορο, πιο αποτελεσματικό και πιο "πολυμορφικό" τρόπο παιχνιδιού -με βάση το πώς σχεδιάστηκε η ομάδα το καλοκαίρι- δεν έχει αποδόσει καρπούς για την ώρα, με τα αίτια να ποικίλουν. Από την μη προσαρμογή των Ρόμπερτς και Τόμπσον στα ευρωπαικά δεδομένα (πνευματικά και τακτικά) και τα πολύ άσχημα ποσοστά πολλών παικτών μαζί (κάτι σπάνιο), μέχρι την διαρκή απουσία του Βασίλη Σπανούλη, για τον οποίον η σεζόν δεν έχει ακόμα ξεκινήσει. 
 
Εδώ να κάνουμε μια παρένθεση. Το ότι ο Σπανούλης είναι 36, δεν σημαίνει ότι ο ρόλος και η επιρροή του στην ομάδα είναι μικρότερη από πριν. Μπορεί ο χρόνος του να έχει πέσει από τα 35 στα 25 λεπτά, μπορεί σε κάποια ματς να ξεκουράζεται, μπορεί να ρίχνει περισσότερο βάρος στην αποθεραπεία του, όμως στο... ερυθρόλευκο ηλιακό σύστημα εξακολουθεί να έχει τον ρόλο του ήλιου. Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να λειτουργήσει τέλεια χωρίς τον αρχηγό του. Μπορεί να αντέξει και να επιβιώσει για ένα διάστημα, αλλά είναι αδύνατον να δείξει τι πραγματικά μπορεί να κάνει. Διότι, εδώ που τα λέμε, δεν γίνεται και τον Σπανούλη να έχεις στην ομάδα σου, αλλά και την απαίτηση αυτή να παίζει το ίδιο χωρίς αυτόν.   
 
Το απίστευτα χαμηλό 26,6% στο τρίποντο, με το οποίο πορεύεται ως τώρα στην Ευρωλιγκά ο Ολυμπιακός,  κάνει το 4-2 να μοιάζει με μικρό θαύμα. Ρόμπερτς και Τόμπσον (με τον ΠΑΟ) σουτάρουν με 10% και 18% αντίστοιχα. Μα, όσο... κακός προπονητής και να είναι ο Σφαιρόπουλος οι συγκεκριμένοι δεν νοείται να είναι τόσο άστοχοι ούτε με.. δεμένα μάτια. Πόσο μάλλον όταν ο Ολυμπιακός βγάζει ουκ ολίγα ελεύθερα σουτ. Οπως φυσικά, -για να τα λέμε όλα- σκορπάει και πολλές επιθέσεις ξεφορτώνοντας απλώς την μπάλα στο τέλος των 24'', μιας και όπως έχουμε τονίσει υστερεί σε ταχύτητα σκέψης, κυκλοφορίας αλλά και κίνησης χωρίς την μπάλα. Στοιχεία που οφείλουν να διορθωθούν και μάλιστα γρήγορα.
 
Τα τελευταία 24ωρα στο ΣΕΦ δεν είναι εύκολα. Φωνές, γκάζια, ένταση, θυμωμένες φάτσες και καθόλου χαμόγελα συνθέτουν το γκρίζο σκηνικό που βιώνει από το βράδυ της Παρασκευής ο Ολυμπιακός. Ηταν δεδομένο, άλλωστε, ότι όποιος "έπεφτε" στο ντέρμπι δεν θα σηκωνόταν έτσι εύκολα. Ακόμα πιο σκούρα θα ήταν τα πράγματα για τον ΠΑΟ που πήγε στο ΣΕΦ ως "τσίρκο", με ρεκόρ 2-3 (κι όχι 4-1) και τον νωπό αποκλεισμό-σοκ από την ΑΕΚ στο κύπελλο. Πολλές φορές, όμως, όταν η κατάσταση μοιάζει να φτάνει στα άκρα κάνει μεταβολή και γίνεται το ακριβώς αντίθετο. Το απέδειξε π.χ. η Μπάρτσα των πέντε σερί ηττών στον Ολυμπιακό και ακολούθως η Εφές των πέντε σερί ηττών στην Μπάρτσα...
 
Καλώς ή κακώς όταν εκπροσωπείς τον Ολυμπιακό, το να χάνεις για τρίτη συνεχόμενη φορά από τον Παναθηναϊκό στην έδρα σου, δεν είναι αποδεκτό, ούτε υπάρχει ποτέ των ποτών περίπτωση να περάσει στο ντούκου. Και σίγουρα, οι αντιδράσεις έπειτα από μεγάλες ήττες, έχουν κατά καιρούς προκαλέσει βεβιασμένες ή και λανθασμένες αποφάσεις, όμως από την άλλη, αυτή η διαρκής στα όρια της παράνοιας επαγρύπνηση του ερυθρόλευκου κόσμου κρατάει τον Ολυμπιακό μόνιμα στα ύψη, μην επιτρέποντας σε κανέναν εκπρόσωπό του να ...χαλαρώσει. Η κριτική δεν βλάπτει, αρκεί να ακουλουθεί της στήριξης, της υποστήριξης, της παρουσίας, Για να μην ξεχνάμε ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του καθενός.
 
Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος έγινε -προφανώς- ο αποδέκτης των περισσότερων πυρών. Στην Ελλάδα βρισκόμαστε άλλωστε, στη χώρα που ο προπονητής έχει λιγότερο μέσο όρο "ζωής" από ό,τι αμερικανός πεζοναύτης στις ζούγκλες του Βιετνάμ το 1965. Ηρθε και η εκνευρισμένη του αντίδραση on camera μετά το ματσάκι με το Ρέθυμνο κι έδεσε από παντού το γλυκό. Λάθη κάνουν όλοι (παίκτες και προπονητές) , αλλά ζυγαριά που να μετράει το βάρος της ευθύνης που αναλογεί στον καθένα, δεν έχουμε. Ετσι κι αλλιώς πάντως, στην περίπτωση του Σφαιρόπουλου δεν χρειάζεται, αφού ίδιος έχει ζητήσει να τα "χώνουμε" μόνο σε εκείνον όταν ο Ολυμπιακός χάνει. Οπότε... απάνω του!
 
Από την άλλη, μάλλον άδικος κόπος τα κατεβατά εναντίον του -πολλά εκ των οποίων ήταν γραμμένα σε ευθείο λόγο-, μιας και από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω δεν διαβάζει ποτέ τα όσα γράφονται για τον ίδιο και την ομάδα. Εκτός κι αν ο στόχος ήταν να τον στείλουν στα γραφεία των Αγγελόπουλων κι από κει σπίτι του, αλλά τελικά έστειλαν τους... Αγγελόπουλους στο δικό του γραφείο. Το μηνυμα εστάλη προς πάσα κατεύθυνση  κι ο Ολυμπιακός, ως μεγαλη ομάδα που είναι, επέλεξε τη δύσκολη ώρα να συσπειρωθεί και να κλειστεί στο καβούκι του για αν βρει λύσεις, κι όχι να διαλυθεί ελαφρά τη καρδία. Επιλέγει να επιμείνει, να το παλέψει, να το πιστέψει. Να γίνει γροθιά κι όχι να... δώσει γροθιά σε όσα έχει χτίσει ή σε... ένα-δύο "θύματα" ώστε να ικανοποιηθεί το λαϊκό αίσθημα. Κι αυτό θέλει πραγματική μαγκιά
 
Πριν κλείσουμε ας κάνουμε ένα σύντομο φλας μπακ. Οχι για να λιβανίσουμε περασμένα μεγαλεία, αλλά για να θυμίσουμε από πόσο σπάνιο μέταλλο είναι αποδεδειγμένα φτιαγμένη η συνκεκριμένη ομάδα
 
2012: Ο Ολυμπιακός τρομάζει να προκριθεί από έναν αστείο όμιλο, περνάει από 40 κύματα και φτάνει ως τον τελικό. Στο Σινάν Ερντέμ, η διασκευή της ταινίας... "Ολα χάθηκαν" παιζόταν για ώρα, μέχρι που κάτι... τρελοκομεία βάλθηκαν να κάνουν την μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία. Και τα κατάφεραν.
 
2013: Ο Ολυμπιακός βρίσκεται από το 2-0 στο 2-2 με την Εφές και καμιά 15αριά πόντους πίσω στο 5ο ματς του ΣΕΦ. Οχι μόνο μόνο το γυρίζει και πάει Λονδίνο, αλλά στον τελικό επιστρέφει από το -17 απέναντι στην Ρεάλ και της ρίχνει κατοστάρα.
 
2015: Ο Ολυμπιακός πέφτει με μειονέκτημα έδρας πάνω στην πολύ ισχυρή τότε Μπαρτσελόνα, αλλά μετά το πρώτο πολύ κακό παιχνίδι, κερδίζει για πρώτη φορά στην ιστορία του μέσα στη Βαρκελώνη και προκρίνεται στο φάιναλ φορ με 3-1. Εκεί ξανακάνει στην ΤΣΣΚΑ χουνέρι αλλά 2012 επιστέφοντας από το -9 μεσα σε ένα τρίλεπτο και πάει στον τελικό.
 
2016: Ο Ολυμπιακός πέφτει στον πιο δύσκολο όμιλο όλων των εποχών και αποκλείεται για πρώτη φορά έπειτα από 11 χρόνια από τα προημιτελικά. Στους τελικούς του πρωταθλήματος χάνει το πλεονέκτημα στο πρώτο παιχνίδι. Απαντάει με δυο επικά διπλά στο ΟΑΚΑ και παίρνει το πρωτάθλημα με 3-1.
 
2017: Ο Ολυμπιακός βλέπει την Εφές να του σπάει την έδρα στα προημιτελικά, να κάνει το 2-1 και να προηγείται μέχρι και με 12 πόντους στο 4ο ματς αλλά βρίσκει τον τρόπο να το γυρίσει και να την πετάξει έξω στο 5ο παιχνίδι. Στον ημιτελικό κάνει ξανά ανατροπή στο τέλος και στέλνει για μία ακόμα φορά την ΤΣΣΚΑ στο τρελάδικο. 
 
Μπορούμε να βρούμε τόσα κι άλλα τόσα μικρότερου βελινεκούς παραδείγματα, για μια ομάδα που θαρρεί κανείς ότι υπάρχει για να δικαιώνει ένα στίχο του Καζαντζάκη:
 
"Σα δε φτάσει ο άνθρωπος στο χείλος του γκρεμού, δεν βγάζει στην πλάτη του φτερά για να πετάξει".
 
Κι εσύ πρόλαβες να τον ξεγράψεις Νοέμβρη μήνα;
 
*Το πλαίσιο της επιστροφής του Βασίλη Σπανούλη διαμορφώνεται μέρα μέρα εξ ού και δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση στο πότε θα παίξει. Υπάρχουν λίγες πιθανότητες να τον δούμε στο παιχνίδι με τον Κολοσσό, αλλά ίσως πιο ρεαλιστικός στόχος να είναι εκείνο στο Μιλάνο.

Αναζήτηση