Κέβιν Λάνγκφορντ στο Superbasket: «Η σεζόν στον ΠΑΟΚ ήταν η καλύτερη της καριέρας μου»

Ένας παίκτης που ξεχώρισε, τόσο για το μπάσκετ που έπαιξε στην Ελλάδα, όσο και για τον χαρακτήρα του, ο σπουδαίος Κέβιν Λάνγκφορντ μίλησε στο Superbasket.gr και στον Άρη Κατσίδη, για την κορυφαία σεζόν του στον ΠΑΟΚ, τις δυνατές εμπειρίες από τα ντέρμπι, την πορεία του στο ελληνικό πρωτάθλημα και τη μετάβασή του στο player development.

Ο Κέβιν Λάνγκφορντ ξεχώρισε με την παρουσία του στο ελληνικό πρωτάθλημα, γιατί σε κάθε ομάδα όπου αγωνίστηκε, άφησε κάτι ουσιαστικό πίσω του: ενέργεια, συνέπεια, επαγγελματισμό, χαρακτήρα και μια αγωνιστική παρουσία που δύσκολα περνούσε στα ψιλά. 

Από τον Κολοσσό Ρόδου και τον Πανιώνιο, μέχρι τον ΠΑΟΚ, τον Κόροιβο, το Μεσολόγγι και τον Ιωνικό, ο Αμερικανός φόργουορντ έγραψε τη δική του ξεχωριστή διαδρομή στην Ελλάδα και έχει το ρεκόρ του ξένου παίκτη με τις περισσότερες ομάδες στην ιστορία της λίγκας, φορώντας τη φανέλα έξι διαφορετικών ομάδων.

Μιλώντας στο Superbasket.gr και στον Άρη Κατσίδη, ο Λάνγκφορντ ξεδιπλώνει με ειλικρίνεια και λεπτομέρεια το δικό του «ελληνικό κεφάλαιο», στέκεται ιδιαίτερα στη σεζόν 2014-15 με τον ΠΑΟΚ, την οποία χαρακτηρίζει ως «μακράν την καλύτερη χρονιά της καριέρας μου» και θυμάται μια περίοδο στην οποία βρήκε αγωνιστική σταθερότητα, αλλά και το κατάλληλο μπασκετικό περιβάλλον για να αναδείξει πλήρως το παιχνίδι του.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως εκείνη τη χρονιά αποτέλεσε έναν από τους πιο κομβικούς παίκτες του «Δικεφάλου», μετρώντας 11,6 πόντους, 4,9 ριμπάουντ και 1,3 ασίστ κατά μέσο όρο, επιβεβαιώνοντας στην πράξη, γιατί ο ίδιος είχε δηλώσει τότε πως «ο ΠΑΟΚ, με τον τρόπο που λειτουργεί σε όλους τους τομείς, με βοηθά να αποδίδω».

Μέσα από τη συνέντευξη, ο έμπειρος Αμερικανός μιλά για τη συνεργασία του με προπονητές που σημάδεψαν τη διαδρομή του στην Ελλάδα, όπως ο Γιάννης Σφαιρόπουλος, ο Σούλης Μαρκόπουλος και ο Ντίνος Καλαμπάκος, θυμάται τα μεγάλα παιχνίδια και την επική σειρά της τρίτης θέσης ανάμεσα σε ΠΑΟΚ και Άρη, αλλά και τη βαθιά σύνδεση που ανέπτυξε με ομάδες, συμπαίκτες και φιλάθλους. Όπως ο ίδιος παραδέχεται, το ελληνικό πρωτάθλημα ήταν για εκείνον κάτι πολύ περισσότερο από ένας επαγγελματικός σταθμός, ήταν μια μπασκετική και ανθρώπινη εμπειρία που τον διαμόρφωσε.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και όσα λέει για τον χαρακτήρα του, για το πώς αντιμετώπιζε τον ρόλο του μέσα στις ομάδες, αλλά και για το γεγονός ότι ήθελε πάντα να είναι ένας vocal παίκτης, αλλά και παράλληλα να είναι ουσιαστικός και ομαδικός. Ο Λάνγκφορντ εξηγεί γιατί θεωρεί ότι η προσαρμοστικότητα, η αμυντική συνέπεια και η διάθεση να κάνεις ό,τι χρειάζεται για το σύνολο είναι στοιχεία απαραίτητα για μια μεγάλη καριέρα στην Ευρώπη, ενώ αναφέρεται και στην ιδιαίτερη εμπειρία να βρεθεί αντίπαλος με τον αδελφό του, Κιθ, σε μια στιγμή που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του.

Ο Λάνγκφορντ έπαιξε σε πολλές χώρες και διαφορετικά μπασκετικά περιβάλλοντα, χτίζοντας μια επαγγελματική καριέρα 15 ετών σε Ελλάδα, Γερμανία, Ουγγαρία, Ισπανία, Γαλλία, Βέλγιο, Ιταλία, Αργεντινή, Φινλανδία, Κύπρο και Ελβετία, ενώ συμμετείχε και σε διοργανώσεις όπως το EuroCup και το FIBA Europe Cup. Πριν από όλα αυτά, είχε ήδη ξεχωρίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο στο North Crowley High School του Τέξας, όπου είχε 17,6 πόντους και 11,9 ριμπάουντ και αναδείχθηκε από την USA Today ως National Player of the Week τον Δεκέμβριο του 2003, όσο και στο κολεγιακό επίπεδο με Cal Berkeley και κυρίως TCU, όπου μπήκε στο club των 1.000 πόντων και κέρδισε διακρίσεις στην Mountain West.

Η κουβέντα, βέβαια, δεν σταματά στο παρελθόν, καθώς μιλά και για τη νέα σελίδα της ζωής του, ως Player Development Coach, εξηγώντας πώς η πολύχρονη διεθνής καριέρα του σε Ευρώπη και άλλες χώρες τού έδωσε γνώσεις και εμπειρίες που σήμερα θέλει να μεταφέρει στους νεότερους παίκτες.

Αναλυτικά όλα όσα δήλωσε ο Κέβιν Λάνγκφορντ στο Superbasket.gr και στον Άρη Κατσίδη:

Ποιες είναι οι αναμνήσεις που έχεις συνολικά από το ελληνικό πρωτάθλημα; Τι είναι αυτό που σου έχει μείνει περισσότερο; Επίσης, θα ήθελα να σχολιάσεις το γεγονός ότι κατέχεις το ρεκόρ έχοντας αγωνιστεί σε έξι διαφορετικές ομάδες στην Ελλάδα.

"Λοιπόν, υπάρχουν πάρα πολλές αναμνήσεις από την περίοδο που ήμουν στην Ελλάδα, τόσο εντός, όσο και εκτός γηπέδου. Μία από τις αγαπημένες μου μπασκετικές αναμνήσεις ήταν όταν ήμουν στον ΠΑΟΚ και παίξαμε με τον Άρη στη σειρά για την 3η θέση. Ήταν μια πραγματικά απολαυστική σειρά και σήμαινε πολλά για την ομάδα και τους φιλάθλους, όταν την κερδίσαμε. Ήταν μια πολύ ξεχωριστή χρονιά. Έχω επίσης πολλές όμορφες αναμνήσεις εκτός γηπέδου από τη χρονιά μου στον Πανιώνιο. Έκανα πολλούς φίλους ζωής εκείνη τη χρονιά, ανθρώπους με τους οποίους μιλάω ακόμα και σήμερα. Όσο για αυτό το ρεκόρ, ειλικρινά είναι τιμή για μένα. Είναι σπουδαίο ως ξένος παίκτης, να μπορείς να αγωνίζεσαι σε μια χώρα όπου νιώθεις άνετα και είσαι πάντα ευπρόσδεκτος. Είναι ένα τόσο σεβαστό πρωτάθλημα και το γεγονός ότι με επέλεξαν και με αγκάλιασαν τόσες ομάδες είναι κάτι που θα εκτιμώ πάντα".

Η πρώτη σου ομάδα στην Ελλάδα ήταν ο Κολοσσός Ρόδου, ένα ρόστερ γεμάτο έμπειρους παίκτες, όπου η συνολική σου προσφορά φαινόταν μέσα από σταθερά «γεμάτες» στατιστικές επιδόσεις. Κοιτώντας πίσω, ποιες είναι οι πιο δυνατές αναμνήσεις από εκείνη τη σεζόν;  

"Εκείνη η σεζόν ήταν ενδιαφέρουσα. Ήταν η πρώτη μου χρονιά στην Ελλάδα και πραγματικά δεν είχα ιδέα τι να περιμένω. Δεν ήμουν καθόλου εξοικειωμένος με το ελληνικό μπάσκετ, οπότε βοήθησε πολύ, το ότι υπήρχαν αρκετοί έμπειροι παίκτες, ειδικά Έλληνες. Είχαμε τους Μάρκους Χάττον, Γιώργο Καλαϊτζή, Γιάννη Καλαμπόκη, Γιάννη Γεωργέλη, Στέφαν Νάτσφει, Δημήτρη Τσαλδάρη και Φάνη Καμπούρη. Έμαθα πολλά από αυτούς και ήταν εξαιρετικοί χαρακτήρες επίσης. Φυσικά υπήρχαν και κάποιες έντονες στιγμές με όλες αυτές τις δυνατές προσωπικότητες, αλλά έγινα καλύτερος παίκτης παίζοντας σε εκείνη την ομάδα".

Στη συνέχεια ακολούθησε μια σεζόν με τον Πανιώνιο, όπου, πέρα από την τρίτη θέση στην κανονική περίοδο της ελληνικής λίγκας, αγωνιστήκατε και στο EuroCup. Κοιτάζοντας πίσω σε εκείνο το κεφάλαιο της καριέρας σου, τι κρατάς περισσότερο;

"Ο Πανιώνιος ήταν η ομάδα που απέκτησα τις πρώτες μου εμπειρίες από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και τότε ήταν που πραγματικά είδα τη διαφορά στον τρόπο που οι ομάδες προετοιμάζονται για τη σεζόν. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που ζούσα στην Αθήνα. Αυτό που ξεχωρίζω περισσότερο είναι το πόσο δύσκολες ήταν οι προπονήσεις και η προετοιμασία. Ήταν από τις πιο απαιτητικές προπονήσεις που έχω κάνει ποτέ. Έμαθα πολλά για τον εαυτό μου και για το πώς να είμαι πραγματικά επαγγελματίας παίκτης. Παρότι κερδίζαμε, δεν ήταν πάντα όλα καλα εκείνη τη χρονιά. Η ομάδα είχε οικονομικά προβλήματα και υπήρχαν κατά καιρούς ζητήματα χημείας, αλλά συνολικά ήταν μια καλή εμπειρία.

Ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα περιστατικά εκείνης της σεζόν δεν συνέβη καν στο γήπεδο. Ήταν λίγο πριν την έναρξη της χρονιάς, σε μια εκδήλωση για το ξεκίνημα της σεζόν. Όλες οι ομάδες είχαν έρθει στην Αθήνα και γίνονταν οι βραβεύσεις της προηγούμενης χρονιάς και η ανακοίνωση του προγράμματος της νέας. Μετά από αυτό, εγώ, ο Λάντον Μίλμπορν, ο Έρικ ΜακΚόλουμ και ο Ούρος Ντούβνιακ, ήμασταν μαζί στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας προς το σπίτι. Κολλήσαμε στην κίνηση και ξαφνικά βλέπουμε αστυνομικούς να πλησιάζουν το αυτοκίνητο με όπλα στραμμένα πάνω μας, φωνάζοντάς μας στα ελληνικά. Δεν είχαμε ιδέα τι έλεγαν. Μας έβγαλαν από το αυτοκίνητο και μας πέρασαν χειροπέδες. Καθόμασταν στο πεζοδρόμιο με χειροπέδες, ενώ προσπαθούσαν να μας μιλήσουν στα ελληνικά και δεν καταλάβαιναν τα αγγλικά μας.

Ευτυχώς για εμάς, ο Χρήστος Στεφανίδης, που αν δεν κάνω λάθος έπαιζε τότε στον Κολοσσό, περνούσε με το μηχανάκι του, μας αναγνώρισε και σταμάτησε να βοηθήσει. Υποτίθεται ότι μας έψαχναν για ναρκωτικά. Ο Στεφανίδης τους εξήγησε ποιοι είμαστε και ότι είχαν κάνει λάθος. Όταν τελικά μας άφησαν, θυμάμαι έναν από αυτούς να λέει «Νικήστε τον Παναθηναικό». Φίλε, αυτό με εκνεύρισε πολύ, χαχα".

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον κόουτς Σφαιρόπουλο; Θα ήθελα να μας μιλήσεις για τους παράγοντες που οδήγησαν στο νικηφόρο σερί και τις πολλές νίκες από τον Νοέμβριο έως τον Φεβρουάριο, καθώς και για τα παιχνίδια των playoffs, ειδικά απέναντι στον ΠΑΟΚ.

"Θα είμαι ειλικρινής, στην αρχή δεν μου άρεσε ο κόουτς Σφαιρόπουλος, αλλά πραγματικά έφτασα να τον εκτιμώ, τόσο ως προπονητή, όσο και ως άνθρωπο. Ήταν ένας σκληρός προπονητής και πέρασε αυτή τη σκληράδα στην ομάδα μας. Χρησιμοποίησα όσα έμαθα εκείνη τη χρονιά για να με βοηθήσουν σε όλη την υπόλοιπη καριέρα μου. Θα του είμαι πάντα ευγνώμων που μου δίδαξε όλα αυτά τα μαθήματα".

Το επόμενό σου βήμα ήταν με τον κόουτς Μαρκόπουλο στον ΠΑΟΚ, σε μια σεζόν που αποδείχθηκε πολύ επιτυχημένη. Αυτό φάνηκε όχι μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά και από το γεγονός ότι ήσουν ο κορυφαίος παίκτης της ομάδας εκείνη τη χρονιά. Κοιτάζοντας πίσω, ποιες είναι οι αναμνήσεις σου από εκείνη την περίοδο;

"Πάντα θεωρώ την περίοδό μου στον ΠΑΟΚ ως την καλύτερη σεζόν της καριέρας μου. Μου άρεσε πολύ που είχαμε τον κόουτς Σούλη Μαρκόπουλο, ήταν εξαιρετικός προπονητής. Μου άρεσε να αγωνίζομαι σε εκείνη την ομάδα. Είχαμε έναν πολύ καλό κορμό από Έλληνες και ξένους παίκτες. Μία από τις καλύτερες αναμνήσεις εκείνης της σεζόν ήταν η πορεία μας στο EuroCup. Θυμάμαι ότι είχαμε φιλάθλους σε κάθε εκτός έδρας παιχνίδι που παίξαμε στο EuroCup. Κάποιες φορές ήταν λίγοι και κάποιες φορές πολλοί, αλλά ήταν πάντα εκεί και αυτό ήταν κάτι που εκτίμησα πραγματικά. Αγάπησα τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ. Επίσης, νικήσαμε τον Παναθηναϊκό εκείνη τη χρονιά και κερδίσαμε τη σειρά για την τρίτη θέση απέναντι στον Άρη, κάτι που ήταν ένα μεγάλο επίτευγμα εκείνη τη σεζόν. Μακράν η καλύτερη χρονιά της καριέρας μου".

Είχες δηλώσει εκείνη την περίοδο: «Παίζω καλά γιατί βρίσκομαι σε ένα εξαιρετικό μπασκετικό περιβάλλον. Ο ΠΑΟΚ, με τον τρόπο που λειτουργεί σε όλους τους τομείς, με βοηθά να αποδίδω». Θα ήθελα να μας το σχολιάσεις αυτό.

"Η διοίκηση στον ΠΑΟΚ ήταν πολύ επαγγελματική. Από την εμπειρία μου, θεωρώ ότι υπήρχε μια πολύ καλή ομάδα ανθρώπων. Και φρόντιζαν, ώστε όλα τα ζητήματα εκτός γηπέδου να είναι τακτοποιημένα, κάτι που μου επέτρεπε ως παίκτης να συγκεντρώνομαι αποκλειστικά στο μπάσκετ, όσο ήμουν εκεί. Το εκτίμησα πραγματικά αυτό".

Τι κρατάς από την ευρωπαϊκή σας πορεία, καθώς και από τα μεγάλα ντέρμπι απέναντι στον Άρη, τόσο στην κανονική περίοδο όσο και στα playoffs για την τρίτη θέση;

"Το μεγαλύτερο όφελος από την ευρωπαϊκή πορεία ήταν ο ενθουσιασμός του να δοκιμάζεσαι απέναντι σε μεγάλες ομάδες από όλη την Ευρώπη. Δεν έχουν πολλοί παίκτες την ευκαιρία να αγωνιστούν απέναντι σε κορυφαίο ανταγωνισμό σε όλη την Ευρώπη, οπότε το θεωρώ κάτι ξεχωριστό ως εμπειρία. Τα ντέρμπι με τον Άρη ήταν επίσης ιδιαίτερα. Είναι δύσκολο να καταλάβεις πραγματικά ένα μεγάλο ντέρμπι όπως το ΠΑΟΚ–Άρης ή το Ολυμπιακός–Παναθηναϊκός αν δεν έχεις παίξει ο ίδιος σε αυτό. Υπάρχει τόση ιστορία πίσω από αυτά τα παιχνίδια που είναι δύσκολο να μην παρασυρθείς από τον ενθουσιασμό τους. Η σειρά για την τρίτη θέση που παίξαμε απέναντι στον Άρη ήταν μία από τις πιο αξέχαστες εμπειρίες της καριέρας μου. Το παιχνίδι που μας έδωσε τη σειρά είναι ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια που έχω παίξει ποτέ".

Στα επόμενα χρόνια βρέθηκες πολύ κοντά στην επιστροφή σου στον ΠΑΟΚ σε αρκετές περιπτώσεις, όμως μια δεύτερη θητεία στην ομάδα δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Γιατί πιστεύεις ότι συνέβη αυτό;

"Θα ήθελα να μπορούσα να έχω αγωνιστεί το υπόλοιπο της καριέρας μου στον ΠΑΟΚ, αλλά απλώς δεν προέκυψε. Κυρίως ήταν θέμα timing και συνθηκών που δεν το επέτρεψαν. Μερικές φορές απλώς δεν μπορούσα να αποδεσμευτώ από τα συμβόλαια με τις ομάδες στις οποίες αγωνιζόμουν εκείνη την περίοδο".

Αργότερα στην καριέρα σου, επέστρεψες στο ελληνικό πρωτάθλημα για ακόμη τρεις σεζόν, φορώντας τις φανέλες του Κόροιβου, του Μεσολογγίου και του Ιωνικού, ενώ συνεργάστηκες και δύο φορές με τον κόουτς Καλαμπάκο. Κοιτάζοντας πίσω σε εκείνα τα χρόνια, ποιες στιγμές και αναμνήσεις ξεχωρίζεις περισσότερο;

"Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα για δεύτερη φορά, ήμουν πολύ πιο ώριμος ως άνθρωπος και ως παίκτης. Ήταν διαφορετικά τα πράγματα, σε σχέση με την πρώτη μου θητεία στην Ελλάδα, αλλά εξίσου καλά. Το να είμαι στον Κόροιβο ήταν υπέροχο. Εκεί γνώρισα για πρώτη φορά τον κόουτς Ντίνο, τον οποίο αγαπώ. Στην πραγματικότητα, ήταν ο σκύλος μου και ο Ντίνος που έγιναν καλοί φίλοι. Έμενε στο διαμέρισμα από πάνω μου και κάποιες μέρες ο σκύλος μου έμενε μαζί του. Χαιρόταν πολύ κάθε φορά που άκουγε εκείνη την ασημί Mercedes να πλησιάζει. Πάντα λέω χαριτολογώντας ότι ο σκύλος μου ήταν αυτός που υπέγραψε με το Μεσολόγγι και εγώ απλώς τον ακολούθησα. Μου άρεσε πολύ το Μεσολόγγι. Ήταν όμορφο και έκανα βόλτες με τον σκύλο μου σε όλη την πόλη. Ήταν ιδανικό για μένα. Οι άνθρωποι ήταν εξαιρετικοί. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους μου, τον Πάνο και την Ελένη, μια υπέροχη οικογένεια με την οποία έγινα φίλος όσο ήμουν εκεί. Μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της καριέρας μου ήταν ότι δεν κατάφερα να σώσω την ομάδα από τον υποβιβασμό. Ένιωσα πολύ άσχημα γι’ αυτό. Η παρουσία μου στον Ιωνικό ήταν σύντομη. Η ομάδα ήταν κάπως χαοτική εκείνη την περίοδο, αλλά παρ’ όλα αυτά ήταν ωραίο που ζούσα ξανά στην Αθήνα".

Είσαι γνωστός ως ένας vocal παίκτης, ενώ όλες οι ομάδες στις οποίες έχεις αγωνιστεί μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τον επαγγελματισμό και τον χαρακτήρα σου . Θα ήθελα να μας το σχολιάσεις αυτό, καθώς και το πόσο σημαντικό πιστεύεις ότι είναι για τους παίκτες να είναι εκφραστικοί.

"Πάντα εκτιμούσα τον σεβασμό που μου έχουν δείξει οι ομάδες και τον τρόπο με τον οποίο μιλούσαν για μένα. Πιστεύω ότι το να είσαι εκφραστικός, ειδικά ως ξένος παίκτης σε μια ομάδα, σε βοηθά να συνδεθείς και να «δεθείς» με την ομάδα και τον οργανισμό. Βοηθά επίσης όταν χρειάζεται να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τη διοίκηση. Είναι καλό να λες τη γνώμη σου, αλλά πρέπει επίσης να προσέχεις και τον τρόπο με τον οποίο το κάνεις".

Επίσης, ξεχώρισες ως «ομαδικός παίκτης», καθώς και για την ικανότητά σου να αποδίδεις τα μέγιστα, τόσο στην άμυνα, όσο και στην επίθεση. Θα ήθελα να μας μιλήσεις για αυτό.

"Έμαθα σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου ότι η επιτυχία της ομάδας, βοηθά και την ατομική επιτυχία. Για να έχεις μια μακρά καριέρα στην Ευρώπη ως Αμερικανός, πρέπει να είσαι ομαδικός παίκτης και να έχεις την ικανότητα να προσαρμόζεσαι σε μια ομάδα. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Υπάρχουν κάποιοι Αμερικανοί παίκτες που είναι απλώς σταρ ό,τι κι αν γίνει, αλλά η πλειοψηφία πρέπει να μάθει να παίζει μέσα στα πλαίσια της ομάδας. Πάντα προσπαθούσα να κάνω ό,τι χρειαζόταν ώστε η ομάδα να γίνεται καλύτερη όταν ήμουν στο γήπεδο".

Ήσουν επίσης εκείνη την περίοδο, ένας πολύ σύγχρονος παίκτης, ως ψηλός με μεγάλη ενέργεια και εξαιρετικό ποσοστό στα τρίποντα. 

"Ως παίκτης θέλεις πάντα να εξελίσσεις το παιχνίδι σου, αλλά και να παραμένεις ο εαυτός σου. Όσο μεγάλωνα, έγινε πιο σημαντικό να βρίσκομαι στην καλύτερη δυνατή φυσική κατάσταση, οπότε φρόντιζα το σώμα μου. Πάντα έπαιζα σύμφωνα με τα δυνατά μου σημεία. Δεν έπαιζα πραγματικά σαν ένας τυπικός ψηλός της εποχής, κάτι που μου έδινε ένα μικρό πλεονέκτημα".

Όταν αγωνιζώσουν στο Μεσολόγγι, αντιμετώπισες για πρώτη φορά τον αδερφό σου, τον κ. Κιθ Λάνγκφορντ, στο ελληνικό πρωτάθλημα. Θα ήθελα να μιλήσεις για αυτή την εμπειρία και τις αναμνήσεις που έχετε από αυτή. Υπενθυμίζω ότι είχατε βρεθεί και αντιμέτωποι σε ένα φιλικό προετοιμασίας ΠΑΟΚ-Ούνικς Καζάν στο Ρέθυμνο. 

"Ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να παίζω απέναντι στον Κιθ. Η πρώτη φορά που επρόκειτο να παίξουμε ο ένας απέναντι στον άλλον ήταν στο κολέγιο, αλλά δυστυχώς δεν έγινε. Έτσι, χάρηκα πολύ όταν τελικά καταφέραμε να παίξουμε αντίπαλοι στο Ρέθυμνο. Ήταν περίεργο γιατί, παρόλο που ήθελα να κερδίσουμε το παιχνίδι, ήθελα επίσης και ο Κιθ να παίξει καλά. Είναι απλώς το ένστικτο του αδερφού. Όταν ήμουν στο Μεσολόγγι και ετοιμαζόμασταν να παίξουμε με την ΑΕΚ, όλη η προετοιμασία είχε να κάνει με το πώς θα αμυνθούμε πάνω στον Κιθ. Αναλύσαμε κάθε πτυχή του παιχνιδιού του και θυμάμαι να σκέφτομαι πόσο καλός είναι, γιατί αν κάθε ομάδα προετοιμάζεται τόσο πολύ για να τον αντιμετωπίσει και εκείνος εξακολουθεί να σκοράρει, τότε αυτό είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Αλλά το αστείο είναι ότι τελικά δεν αγωνίστηκε καν στο πρώτο παιχνίδι".

Είχες μια εξαιρετική πορεία, τόσο στο λύκειο, όσο και στο κολέγιο. Μεταξύ άλλων επιτευγμάτων, επιλέχθηκες από το USA TODAY ως Παίκτης της Εβδομάδας και κατέριψες επίσης πολλά ρεκόρ. Θα ήθελα να μας μιλήσεις για τις αναμνήσεις σου από εκείνη την περίοδο.

"Ήταν μια καλή περίοδος στην καριέρα μου, αλλά κοιτώντας πίσω δεν την εκτίμησα όσο θα έπρεπε εκείνη την εποχή. Δεν σκεφτόμουν την επιτυχία τη στιγμή που τη ζούσα, γιατί πάντα υπήρχε το επόμενο επίπεδο στο οποίο ήθελα να πάω. Έτσι, δεν εκτίμησα πραγματικά την καριέρα μου στο λύκειο τότε, γιατί ήξερα ότι θα πήγαινα στο κολέγιο. Το ίδιο και με το κολέγιο. Γνώριζα ότι υπήρχε το επόμενο βήμα μετά, οπότε δεν στάθηκα ποτέ ιδιαίτερα στο αν είχα μια καλή πορεία εκεί ή στα επιτεύγματά μου. Μόνο όταν αποσύρθηκα και άρχισα να δουλεύω με νεαρούς παίκτες άρχισα να κοιτάζω πίσω και να συνειδητοποιώ ότι όντως είχα πετύχει κάποια σπουδαία πράγματα".

Ασχολείσαι με το μπάσκετ και εργάζεσαι ως προπονητής ανάπτυξης παικτών (Player Development Coach). Επίσης, έχεις πτυχίο κοινωνιολογίας με κατεύθυνση στην ποινική δικαιοσύνη. Μπορείς να μας πεις περισσότερα για αυτά;

"Είναι περίεργο, γιατί πάντα έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν ήθελα να γίνω προπονητής ή να ασχοληθώ με την ανάπτυξη παικτών. Απλώς δεν μου φαινόταν ελκυστικό και δεν πίστευα ότι θα ήμουν καλός σε αυτό. Όμως όταν άρχισα να δουλεύω με τον Κιθ και να ασχολούμαι με το player development, άρχισα να το απολαμβάνω. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόση γνώση είχα και μπορούσα να μεταδώσω. Αν είχα τη γνώση του μπάσκετ που έχω τώρα όταν ήμουν νεότερος, σίγουρα θα είχα μια πολύ διαφορετική καριέρα. Τώρα που έχω την ευκαιρία να το κάνω αυτό για άλλους νέους παίκτες, μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση".