Ντέρικ Ρόουζ: «Δεν πρόκειται να με θυμούνται»
Ο Ντέρικ Ρόουζ αναφέρθηκε στην παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του στο NBA, μιλώντας στο Sports Illustrated, και εξέφρασε την άποψη πως ίσως οι νεότερες γενιές να μην έχουν έντονη μνήμη από την παρουσία και την πορεία του στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου.
Ο άλλοτε σταρ των Σικάγο Μπουλς παραμένει μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις «what if» στην ιστορία του NBA. Η εκρηκτική του άνοδος και το τεράστιο ταλέντο του προμήνυαν μία καριέρα γεμάτη διακρίσεις, ωστόσο οι σοβαροί τραυματισμοί που αντιμετώπισε στην πορεία έβαλαν σημαντικά εμπόδια και δεν του επέτρεψαν να φτάσει στο επίπεδο που πολλοί θεωρούσαν ότι μπορούσε.
Στο Σικάγο, μάλιστα, οι προσδοκίες ήταν τεράστιες. Οι Μπουλς έβλεπαν στο πρόσωπό του τον παίκτη που θα μπορούσε να γίνει ο νέος ηγέτης της ομάδας και να την επαναφέρει στην κορυφή, μετά την εποχή του Μάικλ Τζόρνταν.
Παρά τις δυσκολίες και την πορεία που τελικά δεν εξελίχθηκε όπως αρχικά αναμενόταν, η σχέση του Ρόουζ με την ομάδα και την πόλη παραμένει ξεχωριστή. Οι Μπουλς αναγνώρισαν την προσφορά του και τίμησαν τον πρώην άσο τους, αποσύροντας τη φανέλα του και τοποθετώντας την στην οροφή του United Center.
Με αυτόν τον τρόπο, το όνομα και η παρουσία του Ρόουζ πέρασαν οριστικά στην ιστορία του οργανισμού.
Όταν, λοιπόν, ρωτήθηκε από το Sports Illustrated για το πώς θα ήθελε να τον θυμούνται οι επόμενες γενιές, ο Ντέρικ Ρόουζ έδωσε τη δική του χαρακτηριστική απάντηση:
«Ότι έπαιζα με πάθος. Ότι ήμουν νικητής. Και για να είμαι ειλικρινής, με βάση την πορεία της ιστορίας μου, δεν πρόκειται να με θυμούνται. Οπότε, θα είναι εκείνο το παιδί που θα κάνει την έρευνά του και θα ψάξει να μάθει την ιστορία μου – γιατί υπάρχουν πολλοί παίκτες που δεν γνωρίζουν τον Γουίλτ Τσάμπερλεϊν, ο οποίος κατέρριψε τόσα ρεκόρ, κέρδισε κάθε είδους βραβείο και έλαβε αμέτρητες διακρίσεις.
Κι όμως, τα σημερινά παιδιά δεν ξέρουν ποιος είναι, ούτε γνωρίζουν τον Μπιλ Ράσελ, που κατέκτησε τα περισσότερα πρωταθλήματα. Ποιος είμαι εγώ, λοιπόν, για να λέω ότι θα με θυμούνται; Μάλλον δεν θα το κάνουν. Αλλά για το παιδί που τελικά θα το κάνει, ελπίζω να μην είναι τυχαίο».